چشمهایش روی هم می‌رفت و حالت اِغماء مانند داشت و گاهی به هوش می‌آمد فرمود: فوراً بروید همه نزدیکان، خویشان و اقربای مرا در اینجا جمع کنید. ما به عجله رفتیم همه را جمع کردیم. همین که همه در اتاق جمع شدند، امام چشمهایش را باز کرد، رو کرد به اینها و فرمود: لَنْ تَنالَ شَفاعَتُنا مُسْتَخِفّاً بِالصَّلاةِ. این جمله را گفت و از دنیا رفت. یعنی شفاعت ما اهل بیت نائل نمی‌شود به کسی که نماز را سبک بشمارد. (نگفت نماز نخواند.) یعنی شفاعت ما شامل نمازخوانهایی که نماز را سبک می‌شمارند و احترام برای نماز قائل نیستند نمی‌شود.

سخن امام حسین (ع)

این جمله که الآن عرض می‌کنم شاید از این هم پر معناتر باشد. در روز عاشورا اکثر اصحاب اباعبدالله و تمام اهل بیتشان و خودشان بعد از ظهر عاشورا شهید شدند. البته گروهی همان صبح که صف‌آرایی و تیراندازی از طرف دشمن شد، در همان تیراندازی بسیار شدید از پا در آمدند. ولی بعد که حضرت مکرر رفتند با مردم اتمام حجت کردند، یک مقدار مبارزه‌های تن به تن شد. تا ظهر هنوز بسیاری از صحابه و همه اهل بیت زنده بودند. زوال ظهر می‌شود. یکی از اصحاب (ظاهراً سعید بن عبدالله حنفی) نگاهی به آسمان می‌کند و از وقت مطلع می‌شود. عرض می‌کند : یااباعبدالله! ظهر است و دوست داریم که آخرین نماز را با شما به جماعت بخوانیم. حالا این کیست که این حرف را می‌زند؟ مردی که از آن آخرین غربال بیرون آمده، در خدمت امام و آماده شهادت است. حال ببینید امام در باره او چه دعا می‌کند؟ فرمود: ذَکرْتَ الصَّلاةَ (یا : ذَکرْتَ الصَّلاةَ) به یاد نماز افتادی (یا نماز را به یاد دیگران آوردی)؛ بارک الله، مرحبا، جَعَلَک اللهُ مِنَ الْمُصَلّینَ خدا تو را از زمره نمازگزاران قرار بدهد.