ساعات غرق در خواب باشد. یا: قُلْ اَعوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ[١] . بگو پناه می‌برم به پروردگار سپیده دم. فلق نیز به معنی سپیده دم است. اینجا می‌فرماید: وَ الصُّبْحِ اِذا اَسْفَرَ سوگند به صبح، سوگند به سپیده دم آنگاه که پرده از چهره بر می‌افکند.

پس اینجا سه تا سوگند پشت سر یکدیگر آمد : کلّا وَ الْقَمَرِ سوگند به ماه تابان. وَاللَّیلِ اِذْ اَدْبَرَ و به شب هنگامی که در حال رفتن است، پشت کرده و می‌رود، یعنی سحرگاه، آخر شب. وَالصُّبْحِ اِذا اَسْفَرَ و به سپیده دم آنگاه که پرده از چهره بر می‌افکند.

فضیلت نافله صبح

در میان نوافلی که انسان می‌خواند، با آن همه فضیلتی که نوافل شب دارد، نافله صبح یعنی آن دو رکعتی که قبل از نماز صبح خوانده می‌شود (البته به شرط اینکه شفق پیدا نشده باشد یعنی سرخی نزده باشد، چون اگر سرخی زد دیگر وقت آن نافله از بین رفته) از فاضلترین نوافل شبانه روز است و حتی از بعضی روایات استنباط می‌شود که فضیلت آن از فضیلت شَفع و وَتر هم بیشتر است.

قهراً اجزاء زمان فی حد ذاته با یکدیگر تفاوتی ندارند ولی برای انسان این تفاوتها پیدا می‌شود، در رابطه‌اش با انسان متفاوت است. انسان در این وقتها آمادگی بهتر و بیشتر دارد و عبادات انسان در این وقت ارزش بیشتری دارد. پس گویی خداوند دارد به آن اعمالی که یک انسان بیدار در این وقتها انجام می‌دهد سوگند یاد می‌کند .

جمله اول این بود : کلّا رهایشان کن، بگذار بروند برای خودشان

[١] .فلق / ١.