همچنین در سوره یس می‌فرماید: اَلْیوْمَ نَخْتِمُ عَلی اَفْواهِهِمْ وَ تُکلِّمُنا اَیدیهِمْ وَ تَشْهَدُ اَرْجُلُهُمْ بِما کانوا یکسِبونَ[١] . به دهانها و زبانها مهر می‌زنیم. دیگر این زبان و این دهان حرفی نمی‌زند. این دهان و زبان نیست که بخواهد از خودش دفاع کند و حرفی درباره خودش بزند. به اعضا و جوارح می‌گوییم خودتان حرفهایتان را بزنید. دست آنچه کرده است می‌گوید، پوست آنچه کرده است می‌گوید، تمام ذرات وجود انسان به سخن در می‌آیند و تمام سرگذشت خود را بیان می‌کنند چون تمام سرگذشت انسان در وجود او ثبت است .

معلوم می‌شود که ینَبَّؤُا الاِْنْسانُ یوْمَئِذٍ بِما قَدَّمَ وَ اَخَّرَ به معنای این نیست که مثلاً کسی بیاید در مقابل انسان بایستد، مثل آنجایی که نماینده دادستان می‌آید ادعانامه صادر می‌کند که جنابعالی فلان کار و فلان کار را کرده‌ای؛ خیلی بالاتر از این حرفهاست. وقتی که خدا خبر می‌دهد، دیگر آن خبر دادن این جور خبر دادن نیست. انسان را به خود نمایشگاه عمل او می‌برند و تمام هستی خودش، عمر هفتادساله و هشتادساله خود و تمام وجود خودش را باز شده و زنده و به زبان آمده در آنجا می‌بیند. این گونه خدا به انسان خبر می‌دهد.

پیش‌فرستاده‌ها و پس‌فرستاده‌ها

در اینجا می‌فرماید که به انسان خبر داده می‌شود (به همان معنا که عرض کردیم: ارائه می‌شود) بِما قَدَّمَ وَ اَخَّرَ آنچه را که مقدم داشته و آنچه را که مؤخّر داشته است.

[١] .يس / ٦٥.