عوامشان که خبری از این قضایا نداشتند. مردم قریش از این موضوعات بی خبر بودند، اهل کتاب هم عوامشان بی خبر بودند. قرآن می‌فرماید که اولاً ما قرار نداده‌ایم این نگهبانان را مگر فرشتگان ؛ یعنی اینها از سنخ فرشتگانند نه از سنخ انسان که کسی بتواند حساب کم و زیادش را بکند، و بگوید اگر عددشان کم باشد ما بر آنها غلبه می‌کنیم، زیاد باشد آنها بر ما غلبه می‌کنند.

و اما از جهت اینکه چرا خود عدد، نوزده تا شد و هجده تا یا بیست تا نشد؟ می‌فرماید: وَ ما جَعَلْنا عِدَّتَهُمْ اِلّا فِتْنَةً لِلَّذینَ کفَروا: و ما قرار ندادیم (یعنی اطلاع آن را در قرآن قرار ندادیم، یعنی آن را در قرآن ذکر نکردیم) ؛ و ما آن را بیان نکردیم و در قرآن عدد را ثبت نکردیم مگر اینکه برای کافران سبب یک نوع فتنه است. (فتنه یعنی هر چیزی که انسان را در یک نوع آزمایش قرار بدهد.) سبب یقین اهل کتاب می‌شود. این امر برای اهل کتاب یک قرینه است بر صدق این پیغمبر، یعنی اینها وقتی که با خودشان می‌اندیشند، می‌گویند یک پیغمبر امّی از مردم مکه و بی خبر از آنچه که در کتب آسمانی هست و از آن راه چنین اطلاعی ندارد، در کتاب او عین آن عدد آمده است؛ برای آنها یقین حاصل می‌شود که این کتاب از همان مبدئی آمده که آن کتابها آمده است. لِیسْتَیقِنَ الَّذینَ اُوتُوا الْکتابَ وَ یزْدادَ الَّذینَ امَنوا ایماناً به دلیل اینکه برای اهل کتاب موجب یقین و برای اهل ایمان موجب ازدیاد ایمانشان می شود. وقتی که این مطلب در میان اهل کتاب می‌پیچد که او این را از کجا کشف کرد و دانست، پس حتماً با همان مبادی ارتباط دارد که آن کتابهای دیگر از آنجا نازل شده است، سبب ازدیاد ایمان اهل ایمان می‌شود. وَ لایرْتابَ الَّذینَ اُوتُوا الْکتابَ وَ الْمُؤْمِنونَ. نه اهل کتاب و نه اهل ایمان، دیگر نمی‌توانند ریبی در این جهت به خود راه بدهند.