لِمَنْ شاءَ مِنْکمْ اَنْ یتَقدَّمَ اَوْ یتَأخَّرَ. این جمله را دو گونه تفسیر کرده‌اند. یکی اینکه نَذیراً لِلْبَشَرِ اعلام خطر کننده بشر است ؛ جمله بعد می‌شود بدل آن: اعلام خطر کننده است برای هر کسی که بخواهد از شما جلو برود یا عقب بماند. گونه دیگر ـ که دو معنا به هم نزدیک است ـ این است که «لِمَنْ شاءَ مِنْکمْ...» بدل از برای «لِلْبَشَرِ» نباشد بلکه جمله مستقل است. هر دو وجه را مفسرین گفته‌اند. به نظر من دومی بهتر است: این قرآن آمده است برای بشر که راه بشر و چاه بشر را نشان بدهد.

قرآن همیشه در باره خود و پیغمبر می‌گوید بشیر و نذیر. این بشیر و نذیر عبارةٌ اُخری از این است که هم راه را نشان می‌دهد هم چاه را. چون اگر فقط بخواهد راه را نشان بدهد و چاه را نشان ندهد ممکن است کسی راه را ببیند ولی چون چاه را نمی‌بیند و غافل از آن است خیال می‌کند که در راه دارد می‌رود، به چاه می‌افتد. اگر فقط چاه را نشان بدهد یک کار منفی است: این چاه است، از آنجا نرو؛ خوب کجا بروم؟ مثبت و منفی با یکدیگر باید توأم بشود: این راه، از اینجا برو، این چاه و از اینجا نرو. این راه، برو ؛ آن بیراهه، نرو. اگر بگوید این راه است ولی خطر را نشان ندهد کافی نیست. همین طور اگر خطر را نشان بدهد ولی نگوید راه این است؛ بگوید این خطر، از اینجا نرو؛ انسان می‌گوید از کجا بروم؟ این است که قرآن همیشه می‌گوید که راهنما و چاه‌نماست. بنابراین ما تعبیر کلمه «راهنما» که می‌کنیم باید چاه نما هم بگوییم چون قرآن به دلیل اینکه بشیر و نذیر است هم راه را می‌نمایاند و هم چاه را. راه را برای رفتن و چاه