همین طوری که می‌خوابید می‌میرید و همان گونه که بیدار می‌شوید زنده می‌شوید. بعد فرمود: وَ اِنَّما تَنْتَقِلونَ مِنْ دارٍ الی دارٍ مردن انتقال از خانه‌ای به خانه‌ای، از عالمی به عالمی، از نشئه‌ای به نشئه‌ای است.

یکی از آن آیاتی که کمال صراحت را در این مسئله دارد همین آیاتی است که امروز خواندیم و داریم در باره‌اش بحث می‌کنیم: کلّا اِذا بَلَغَتِ التَّراقِی از آن موضوع، دیگر سخن مگو، بیا وارد موضوع دیگر باش. این بیچاره‌ای که دنیای نقد او را از خود بیخود کرده و غرق در غفلت و غرور نموده و آخرت و عاقبت کار خود را بکلی به فراموشی سپرده است و برای آینده‌ای که دارد اصلاً فکر نمی‌کند که چه خبر هست، آن حالت او را در نظر بگیر: آنوقت که رسیده است به چنبرهای گردن. چه رسیده؟ پس معلوم می‌شود که یک چیزی هست که دارد تدریجاً علائقش بریده می‌شود، ارتباط تدبیری‌اش (به اصطلاح) از قسمتهایی از بدن بریده شده است. وقتی ما می‌گوییم جان بیرون رفت، نه معنایش بیرون آمدن است مثل اینکه جسمی از جسم دیگر بیرون بیاید. وقتی که تدریجاً رابطه تدبیری‌اش بریده می‌شود، آن همان بیرون آمدن اوست. و از همه بدن در آنِ واحد رابطه بریده نمی‌شود. مثلاً اگر بدن به یک علت خاصی فلج بشود، یک نوع رابطه تدبیری بریده می‌شود نه اینکه روح از آنجا خارج شده ؛ بوده و مثل جسمی که از جایی خارج بشود خارج شده است؛ این معنی ندارد.

وَ قیلَ مَنْ راقٍ در آن وقتی که کسانی که دور و بر ]شخص محتضر [هستند مأیوسانه می‌گویند: کیست که دیگر بتواند این را نجات و شفا بدهد؟