خیلی افراد نماز می‌خوانند. در آنجا نمی‌فرماید: فَوَیلٌ لِمَنْ لَمْ یصَلِّ، می‌فرماید : فَوَیلٌ لِلْمُصَلّینَ. اَلَّذینَ هُمْ عَنْ صَلوتِهِمْ ساهونَ. وای به حال گروهی از نمازگزارانی که از نماز خود غافلند. اینجا هم « لَمْ نَک مِنَ الْمُصَلّینَ» منحصر نیست به کسانی که نماز نمی‌خواندند؛ بلکه می‌گویند ما در زمره نماز گزاران نبودیم. تیپ نمازگزاران تیپی هستند که حق نماز را ]ادا می‌کنند.[ نماز به گردن انسان حق دارد. یکی از حقوق نماز احترام نماز است که نقطه مقابلش می‌شود استخفاف نماز یعنی سبک شمردن نماز، اینکه انسان نماز را سبک بشمارد، می‌خواند و سبک می‌شمارد و به شکل امری که خیلی مهم نیست تلقی می‌کند. این «مهم نیست» انسان را ـکه نمازخوان هست ـ از زمره نمازگزاران خارج می‌کند، یعنی به صورت یک آدمی در می‌آید که همان نمازش در روز قیامت دشمن و خصمش خواهد بود، چون دائماً نماز را تحقیر و استخفاف می‌کرده و به شأنش بی‌اعتنایی می‌کرده است.

این حدیث معروف را مکرر شنیده‌اید، در داستان راستان هم ذکر کرده‌ایم که ابوبصیر[١] می‌گوید: من بعد از وفات حضرت صادق (سلام الله علیه) به منزل ایشان رفتم برای اینکه به امّ حمیده همسر ایشان تسلیت بگویم. چشمش به من افتاد. او گریه کرد و من گریه کردم. بعد این خانم فرمود: نبودی، وقت وفات امام یک حادثه عجیبی رخ داد. گفتم: چه؟ گفت: حادثه این بود که آن لحظات که امام در حال احتضار بود و گاهی

[١] .ابو بصير اعمی و كور است و از اصحاب بسيار با جلالت و يار با وفای امام است.