به خانه او بیاید و به او نازل بشود، بعد آمد به یک مرد فقیر محروم نازل شد؟ او را ریحانه قریش می‌نامیدند و «وحید» هم می‌نامیدند یعنی یگانه، یگانه شهر خودش.

شرح آیات

حال، بعد از این قضیه و اینکه گفت بهترین راه این است که ما قرآن را سحر و جادو بدانیم این آیات ]نازل شد و[ ناظر به آن قضیه است: ذَرْنی وَ مَنْ خَلَقْتُ وَحیدآ مرا بگذار با آن که من به تنهایی او را آفریدم که من وحیدم در آفریدن او. یا مرا تنها بگذار با این مخلوق خودم؛ یعنی دیگر شفاعت نکن، دعا نکن، برای او واسطه نشو، او دیگر قابل هدایت نیست و باید عقوبت بشود. اینجا کلمه وَحیدآ که ]به عنوان [صفت خدا در آمده است ضمنآ تعریضی است به این لقب که آنها به ولید داده‌اند؛ می‌فرماید: منم وحید، یا مرا وحید و تنها بگذار، یعنی درباره آن کسی است که مردم او را وحید می‌نامند، آن وحید دروغین.

وَ جَعَلْتُ لَهُ مالا مَمْدودآ و برای او مالی مبسوط و پهن‌شده قرار داده‌ام. مال ممدود یعنی یک مال گسترده. ممدود، هم به معنای گسترده آمده است هم به معنای اضافه‌شده، یعنی چیزی که پی درپی بر آن اضافه می‌شود؛ چون او زراعت و باغ و امثال اینها داشت که سال به سال بر منافعش افزوده می‌شد. وَ بَنینَ شُهودآ و فرزندانی حاضر با او. فرزندان زیاد داشتن در آن زمان، خودش قدرت بود. در نظاماتی که در اجتماعات پیشین بوده است خود قبیله داشتن و فرزند زیاد داشتن ملاک قوّت و قدرت بود؛ برخلاف وضع تمدن امروز که اوضاع شکل دیگری است و قوانین به شکل دیگری در آمده است که هر کسی بخواهد صاحب قدرت باشد به شکل دیگری می‌تواند صاحب قدرت باشد و به این شکل کمتر