بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحیمِ. اِقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّک الَّذی خَلَقَ. خَلَقَ الاِْنْسانَ مِنْ عَلَقٍ. اِقْرَأْ وَ رَبـُّک الاَْکرَمُ. الَّذی عَلَّمَ بِالْقَلَمِ. عَلَّمَ الاِْنْسانَ ما لَمْ یعْلَمْ[١] .

این چند آیه، اولین آیاتی است که بر رسول اکرم نازل شده است که در حراء هم نازل شد. بعد از نزول این آیات و آن جریان و آن وضع که یک حالتی شبیه حالت اضطراب در ایشان پیدا شده بود (چون برای اولین بار بود که دریچه وحی به این صورت تفصیلی به روی ایشان باز شده بود) و به منزل آمدند و به خدیجه فرمود که مرا بپوشان می‌خواهم استراحت کنم، در حالی که خود را برای استراحت پوشانیده بود، بار دیگر همان فرشته که در حراء ظاهر شده بود ظاهر شد و آیات اول این سوره مبارکه را خواند:

یا اَیهَا الْ مُدَّثِّرُ. قُمْ فَاَنْذِرْ. وَ رَبَّک فَکبِّرْ. وَ ثِیابَک فَطَهِّرْ. وَ الرُّجْزَ فَاهْجُرْ. وَ لا تَمْنُنْ تَسْتَکثِرُ. وَ لِرَبِّک فَاصْبِرْ[٢] .

ولی باقی آیات این دو سوره هیچ کدام جزء آن آیاتی که برای اولین بار یا دومین بار نازل شد نیست، اینها بعد نازل شده است. و به طور کلی می‌دانیم که در میان سوره‌های قرآن کمتر سوره‌ای است (مگر سوره‌های

[١] . علق / ١ ـ ٥ .

[٢] . مدّثّر / ١ ـ ٧.