آنها دهها و صدها معبود در میان خودشان داشتند و دعوت پیغمبر را اهانت به معبودهای خودشان تلقی می‌کردند و از همین جا دشمنیها شروع شد. این قسمتهایی که بعد می‌خوانیم متصل به آنها از نظر زمان نیست، اینها از نظر زمانی با فاصله آمده، یعنی بعد از آنکه پیغمبر از جای خودش حرکت و مردم را دعوت کرد و عده زیادی مخالف پیدا کرد و صف‌بندی در مقابلش شد و کشمکشها و درگیریهایی رخ داد، بعد از مدتها این قسمتهای بعد نازل شده است:

فَاِذا نُقِرَ فِی النّاقورِ. فَذلِک یوْمَئِذٍ یوْمٌ عَسیرٌ. عَلَی الْکافِرینَ غَیرُ یسیرٍ.

نفخ صور یا حیات مجدّد

می‌دانیم که در قرآن از قیامت به عنوان یک زندگی مجدد یاد شده است. قرآن از زندگی اول انسان که انسان خلق می‌شود و روح انسانی به او داده می‌شود، به نفخ دم و نفخ روح تعبیر کرده است: وَ نَفَخْتُ فیهِ مِنْ روحِی[١] که نه تنها درباره حضرت آدم است، درباره همه انسانها آمده است، یعنی آنجا که انسان در مرحله جنینی در رحم به آن مرحله‌ای می‌رسد که روح انسانی به او افاضه می‌شود، قرآن از آن تعبیر به «نفخ» کرده است: دمیدن روح الهی. معلوم است، مقصود این نیست که فُوت کنند، بلکه نزدیکترین تعبیرات است برای اینکه بیان کنند که این یک حیاتی است که خاصیت ماده نیست، بلکه ماده به یک مرحله‌ای که می‌رسد، قابلیت پیدا می‌کند که یک فیضی از بالا به آن برسد؛ این را به «نفخ روح» تعبیر کرده‌اند.

[١] . ص / ٧٢.