این جمله در آنِ واحد چند معنا در بر داشته باشد، هم آن معنای ظاهرش باشد که همین لباس ظاهری خودت را از آلودگی نگهداری کن، و هم به معنای این است که لباس خانوادگی، لباس اجتماعی و لباس عملی خودت را پاکیزه نگه دار. وَ الرُّجْزَ فَاهْجُرْ از رُجز، از پلیدی به معنی اعم، از آنچه پلیدی هست هجرت و دوری گزین.

منّت نگذاشتن در دعوت به خدا

وَ لا تَمْنُنْ تَسْتَکثِرُ منت نگذار که کار خودت را بزرگ بشماری. (این خیلی عجیب است!) شرط اصلی برای هدایت و دعوت مردم ناچیز شمردن خود است. بنای کارت بر این نباشد که دائم بخواهی سر مردم یا به خدای خودت منت بگذاری که: منم که اینقدر دارم برای این مردم زحمت می‌کشم، منم که این همه دارم فداکاری می‌کنم، من هستم که چنین می‌کنم. منت‌گذاری در کارت نباید باشد، تو باید اهل خدمت باشی نه اهل منت، که اگر منت بگذاری معلوم می‌شود خیلی خودت را بزرگ می‌بینی، کار خودت را زیاد می‌بینی، استکثار می‌کنی، دائم خود و کارهای خود را می‌بینی؛ چنین نباش.

اینها نشان می‌دهد که یک نفر که می‌خواهد مردم را به خدا دعوت کند هیچ وقت نباید خودبین، خودخواه، خودپرست باشد، بخواهد سرمردم منت بگذارد یا به خدا منت بگذارد که خدایا من چقدر به این بندگان تو خدمت کردم؛ نه، منت در کار تو نباید باشد.