رساله علامه بزرگوار محمد دهدار در قضا و قدر - دهدار، محمد بن محمد - الصفحة ٢٠

است .

اكنون بدان كه اين خصوصيت را اشعرى كسب مى نامد و معتزلى فعل و فى الحقيقة مناقشه لفظى است والله اعلم . تعليقه ١٢

و چون اين مقدمات معلوم شد , بايد دانست كه هركس كه انسان را در فعل خود چون جماد مى داند در حركتش , آن كس جماد است نه انسان چه انسان در مرتبه وجود نزد علم و اعتقاد خود است و وجود و اختيار بر فعل در انسان بديهى است . تعليقه ١٣

و آن كس كه انسان را در فعل خود مطلق العنان مى داند و اعتقاد مى كند كه فعل او من جميع الوجوه به او مفوض است اعتقادش در توحيد ناقص و نادرست است , آيا آيات قرآنى را نخوانده ؟ و همين يك آيه كريمه كافى است كه و اسروا قولكم او اجهروا به انه عليم بذات الصدور الا يعلم من خلق و هو اللطيف الخبير [١] با آن كه قول را اضافه فرموده وجودش را به جانب قدس خود حواله داده .

و از جمله احاديث همين دعا كافى است كه نزد خروج از خلا بايد خواند كه( : الحمدلله الذى اذهب عنى الاذى و عافانى) .

و چون اين اعتقاد را كه منسوب به طائفه اماميه نيز مى دانند از كتب و احاديث ايشان روايتى ضرور است كه هم حجت بر اهل اعتقاد ناقص باشد , و هم عاقل خبير بر اصول اعتقاد ايشان اطلاعى يابد و به مجرد نقل جهان اعتراض نكنند , و هم اعتقادى كه منسوب