رساله علامه بزرگوار محمد دهدار در قضا و قدر - دهدار، محمد بن محمد - الصفحة ٦٥

من خلق و هو اللطيف الخبير [١] با آن كه قول را اضافه فرموده وجودش را به جانب قدس خود حواله داد .

و از جمله احاديث همين دعا كافى است كه نزد خروج از خلا بايد خواند كه الحمدلله الذى اذهب عنى الاذى و عافانى .

در آيه اشارت فرمود كه بايد بين وجود و نسبت و ايجاد و انتساب فرق گذاشت كه قول اگر چه اضافه به( كم) شده است و نسبت به آن داده شد ولى به حسب وجود و ايجاد مخلوق فاعل وجود است كه( الا يعلم من خلق) اى من خلق قولكم .

اما در فقره دعا با اين كه به ظاهر قوه دافعه كه از عمال و شئون نفس ناطقه است سبب دفع پليدى است و آن را دفع مى كند , دستورالعمل امام عليه السلام اين است كه( الحمدلله الذى اذهب عنى الاذى و عافانى) . و اين مقام فناى در توحيد است لا اله الا الله وحده وحده وحده كه تكرار ايماء به توحيد ذاتى و صفاتى و افعالى است نه مجرد تأكيد لفظى .

اين سببها بر نظرها پرده هاست *** كه نه هر ديدار صنعش را سزا است

ديده اى بايد سبب سوراخ كن *** تا حجب را بر كند از بيخ و بن

تا مسبب بيند اندر لا مكان *** هرزه بيند جهد و اسباب دكان