رساله علامه بزرگوار محمد دهدار در قضا و قدر - دهدار، محمد بن محمد - الصفحة ١٣

و چون ممكن با جميع ما يتعلق بذاته و بوجوده بايجادالله است چه ايجادش عين ايجاد خصوصيات او است پس اشارت به اين در كلام مجيد فرمود كه : قل كل من عندالله [١]

پس مفاد آيه سابق به جهتين ذاتى امكان است كه منشأ اقبال و ادبار شده , و مفاد آيه لاحق نظر به وجود ممكن و ايجاد فاعل است پس مناقضه نباشد . تعليقه ٦

بدان كه عقل در مرتبه امكان باشد و مخصص احدالطرفين احدى النسبتين والله اعلم .

مقدمه ديگر

بايد دانست كه ممكن قبل از ايجاد عدم صرف است كه به هيچوجه من الوجوه معتبر نيست و لا شى ء مطلق است و بعد از آن كه ايجاد واجب بر او تعلق گرفت يعنى موجود شد , علما و عينا در اين حال شى ء است و اقتضاى خصوصيات دارد چه علما كه مرتبه وجود مثلا چهار مرتبه اى است از مراتب عدد و حق سبحانه و تعالى ايجاد چهار مى كند يعنى چهار را از عدم بوجود مى آرد و چهار قبل از وجود لا شى ء محض است و هيچ استعدادى و اقتضايى بالا شى ء نمى باشد