آموزه هايي از قرآن و حديث - دیاری بیدگلی، محمدتقی - الصفحة ٢١ - درس دوم ادب تلاوت     

درس دوم

ادب تلاوت

درآمد

در آيات و روايات، آداب و شرايطى براى تلاوت قرآن بيان شده است كه يكى از آن ها پاكيزگى و طهارت قارى قرآن در هنگام تلاوت است.[١]

   اين نكته ممكن است اشاره به پاكيزگى ظاهرى باشد كه تماس با حروف و كلمات نورانى قرآن، بايد همراه با طهارت و وضو باشد و نيز اشاره به اين باشد كه درك مفاهيم و محتواى آيات تنها براى انسان هاى وارسته و پيراسته از آلودگى هاى روحى و اخلاقى ميسّر است.[٢]

   پناه بردن به خدا، خواندن با تأنّى و تدبّر، خاموشى همراه با توجه و قرائت با صوت زيبا و حزين از ديگر مصاديق آداب تلاوت هستند كه قارى و مستمع با رعايت آن ها مى توانند از محضر قرآن بيش ترين بهره را ببرند و با قرآن انس افزون ترى بگيرند.

   همراهى علم و عمل از ديگر آداب تلاوت قرآن است. در حديثى آمده است كه اصحاب و ياران پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله) قرآن را ده آيه، ده آيه از حضرت مى آموختند و ده آيه دوم را فرا نمى گرفتند، مگر اين كه آنچه در آيات نخستين بود، از علم و عمل به خوبى بدانند[٣] و به آن عمل نمايند. در واقع، خواندن مقدمه فهم، انديشه و عمل به دستورهاى الهى در قرآن كريم است.