آموزه هايي از قرآن و حديث - دیاری بیدگلی، محمدتقی - الصفحة ٢٠ - درس دوم ادب تلاوت     

يكسان سازى قرآن، به نگارش و تدوين آن در مصحفى واحد اقدام نمايند. پس از تدوين و نگارش اين مصحف، نسخه اى از آن به همراه يك قرآن شناس به مراكز مهم كشور اسلامى فرستاده و دستور داده شد تا هر مصحف ديگرى كه به عنوان قرآن نگارش يافته بود، سوزانده شود. در اين مصحف، هيچ نشانى از نقطه و اعراب به چشم نمى خورد. ابوالأسْوَد دُئِلى اولين كسى بود كه به كار اعراب گذارى قرآن روى آورد و پس از او شاگردش، يحيى بن يعمر عدوانى و سپس نصر بن عاصم جزو نخستين كسانى هستند كه نقطه گذارى حروف متشابه (ج ـ ح ـ خ و...) قرآن را آغاز نمودند.

   به ابتكار ابوالأسود، حركت ها و تنوين ها به وسيله نقطه مشخص شدند. اين نقطه ها به وسيله خليل بن احمد (صاحب كتاب العين) به نشانه هاى اعراب كنونى ( ِ َ ُ ١   ،   ١ ١ً ٌ ) مبدل گرديدند.[١]