در قرآن كريم، بيش از آنكه به حقوق و وظايف والدين اشاره شود، به حقوق و مسؤوليت هاى فرزندان در برابر والدين پرداخته شده است. يكى از اساسى ترين اصول و تعاليم انسانى آيين وحيانى و الهى اسلام، فرمان به نيكى با پدر و مادر و حرمت نهادن به آنان است. در آيات بسيارى، بر اين اصل انسانى تأكيد و سفارش شده است.[١] قرار گرفتن اصل توحيد در كنار احترام و احسان به والدين، تأكيدى ديگر بر اهميت و ارزش والاى اين برنامه و دستور اخلاقى است.[٢]

كوچك ترين بى حرمتى و آزار ـ هر چند در محدوده زبان و يا نگاه تند و يا تحقيرآميز ـ به پدر يا مادر، گناهى نابخشودنى به شمار مى رود. در متون دينى آمده است كه حتى اگر پدر و مادر از نظر اعتقادى، ملحد و غير موحّد نيز باشند، رعايت احترام و بزرگ داشت آنان امرى لازم و اجتناب ناپذير است.

در حديثى از امام صادق(عليه السلام) آمده است:

مردى نزد پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله) آمد و عرض كرد: من جوانى با نشاط و ورزيده ام و جهاد در راه خدا را دوست دارم، ولى مادرى دارم كه از اين امر ناراحت است.

[١] ر.ك: بقره (٢): ٨٢، نساء (٤): ٣٦، انعام (٦): ١٥١، اسراء (١٧): ٢٣ ـ ٢٤ و لقمان (٣١): ١٤.

[٢] در چهار سوره، نيكى به والدين پس از اصل توحيد قرار گرفته است. بقره: ٨٢، نساء: ٣٦، انعام: ١٥١ و اسراء: ٢٣.