بى گمان، تكريم و احترامى كه در فرهنگ اسلامى به كار و كارگر شده است در هيچ يك از مكتب هاى اقتصادى امروز جهان ديده نمى شود. براى نمونه، پيامبر اسلام(صلى الله عليه وآله)دست كارگرى را كه از شدت كار پينه بسته بود، بلند كردند و فرمودند:

اين دستى است كه آتش دوزخ آن را نمى سوزاند. اين دستى است كه خدا و پيامبرش آن را دوست مى دارند. هر كه از دست رنج خود امرار معاش كند، خداوند با نظر رحمت به او مى نگرد.[١]

اسلام كار و تلاش را ركن اساسى زندگى و نيرومندترين عامل توليد و مهم ترين ركن ايجاد ثروت مى داند. اميرمؤمنان(عليه السلام) مى فرمايد:

درهاى رزق بسته است; آن ها را با حركت و فعاليت بگشاييد; زيرا كار موجب بركت مى گردد.

اسلام كارگر را دوست خدا معرفى كرده و مردم بى كار و سست عنصر را مورد سرزنش قرار داده و گوشه گيرى، تنبلى و سستى را مذّمت كرده است. و كناره گيرى از اجتماع با جمله لا رَهْبانيَّةَ فِى الاِْسْلامِ مورد نكوهش قرار گرفته و اسلام آن را تحريم نموده است. اين همه براى آن است كه بى كارى و سستى موجب فقر و وابستگى و در نهايت، بردگى و سرسپردگى است و اسلام، كه دين آزادى و آزادگى

[١] بحارالانوار، ج ١٠٠، ص ١٠.