بنده مؤمن تهيدست ، به پيشگاه حق عرضه مي دارد مرا مال و ثروت روزي کن ، تا آن کار نيک و آن عمل خير را انجام دهم ( حج بروم ، صله رحم کنم ، مسجد و مدرسه بسازم ، به مردم رسيدگي نمايم و . . . ) آنگاه که خداوند او را در نيّتش با صداقت ببيند ، براي او اجر و ثواب مي نويسد ، گويي که آن عمل را انجام داده است ! همانا خداوند واسع و کريم است .

جابر بن عبدالله در کربلا که در کنار قبر حضرت سيد الشهدا ، امام حسين ( عليه السلام ) بود ، گفت :

والَّذي بعث محمّداً ( صلّي الله عليه وآله ) بالحق لقد شارکناکم فيما دخلتم فيه

به آن خدايي که محمد را ، به حق ، به رسالت فرستاد ، ما در ثواب تمام اعمال شما شريکيم !

عطيّه عوفي گويد به جابر گفتم : و ما با اينان وارد اين بيابان نشديم ، از کوهي بالا نرفته ايم ، شمشيري نزده ايم ، اين چه سخني است که مي گويي ؟ ! چرا با اينان در ثوابشان

[١] سفينه البحار ، ج٨ ، ص٣٨٠