در بارگاه نور - حسین انصاریان - الصفحة ٩٨ - مشعر الحرام

آب و گياه بود ، آنان که قصد وقوف در عرفات داشتند بايد

از محل حرکت خويش آب مورد نياز خود را تأمين مي کردند ؛ به همين مناسبت آن روز را روز ترويه مي گفتند .

امروز نيازي نيست که اين واقعيت مصداق ظاهري اين لغت باشد ، امروز بايد زائران با توجهي کامل و دلي پاک از چشمه فيض دوست براي رفع تشنگي عقل و قلب و نفس و جان آب بردارند ، و در آن صحراي پاک و مبارک دولب وجود خويش را بر چشم عنايت و رحمت نهند و خود را براي ابد سيراب نمايند .

گر ارني گوي به طور آمدم *** خواستي ام تا به حضور آمدم

بالله اگر تشنه ام آبم تويي *** بحر منوموج و حُبابم تويي

تشنه به معراج شهود آمدم *** بر لب درياي وجود آمدم

١ ـ مشعر الحرام يا مزدلفه سرزمين معين و محدود است که به عنوان موقف قرار داده شده و وقوف در آن رکني از ارکان حج و وقت آن از طلوع فجر صادق تا ابتداي طلوع خورشيد جهانتاب است .