٧ ـ و در دور هفتم، قدم به وادي پرنور رضا بگذارد، که آخرين منزل عشق و برترين مرحله سلوک است; رضاي به حق و به داده حق، به اراده و انتخاب حق و به نبوت انبيا و امامت امامان، و رضاي به قرآن و به دستورات فرستادگان او، و رضا به قضا و قدر حضرتش که عالي ترين حال و نقطه اوج کمال، و تحقق قله نور در باطن و همرنگي با انبيا و امامان و اولياي الهي است.

پيشواي شهيدان در روز عاشورا، با علم به اين که قدرت حق در يک لحظه مي تواند تخت و بخت يزيد و بني اميه را سرنگون کند و به زمين فرمان دهد تا لشگريان کفر را فرو ببرد و تمام جريانات را به نفع او و اهل بيت و يارانش برگرداند، ولي حضرت دوست، طبيعت امور را، در جرياني که دارد، واگذاشت و در سخت ترين شرايط و حالات، بالب تشنه و دلي پر از داغ و قلبي سوخته، صورت بر خاک گذاشت و با تمام وجود و همراه با حالتي عاشقانه فرياد زد:

الهي رضاً بقضائک، صبراً علي بلائک، تسليماً لأمرک، لا معبود لي سواک...