آورده و لباس طاعت و بندگي پوشيده و همچنين ملتفت باشد که همچنان که در دنيا خودش را به غير لباس خود و عادت خود ، غبار آلوده و سربرهنه و پابرهنه ملاقات مي کند ، همچنين بعد از مردن عمال خداي خود را به کمال ذل و انکار و عريان ملاقات خواهد کرد .

و در حال تنظيف بايد قصدش تنظيف روح باشد از آلودگي معاصي ، وبه وقت احرام هم عقد توبه صحيح ببندد ؛ يعني حرام کند بر خود ، به عزم و اراده صادقانه کلّ چيزهايي را که خداوند عالم حرام نموده بر او که ديگر بعد از مراجعت از مکّه معظمه پيرامون معاصي نگردد و در حين لبيک گفتن بايد ملتفت باشد که اين اجابت دعوتي است که به او متوجّه شده و در لبيک در نيتش باشد که :

اوّلا : قبول کردم کلّ طاعتي که براي خداوند متعال است .

ثانياً : مردّد باشد که اين عمل نا قابل از او قبول خواهد شد يا نه ، در آنجا قضيّه حضرت سجّاد ـ سلام الله عليه ـ را به نظر بياورد که در احرام نمي توانست لبيک بگويد و غش مي کرد و از راحله خود باز مي ماند ، سؤال مي شد اين چه حال است ؟

پاسخ مي داد : مي ترسم خداي من بفرمايد : لا لبيک ! و