راستي چه شگفت انگيز است که وعاظ السلاطين ، و دولت هاي به ظاهر اسلامي ، اعلام دشمني با دشمنان خدا را در سرزمين وحي با تکيه بر آيه قرآن جدل مي نامند و بر موحّدان از جان گذشته اين اعلام برائت را حرام مي دانند و از آنان مي خواهند به عنوان يک تکليف شرعي ، در برابر زورگويي قلدران ، و کفر کافران و شرک مشرکان و جنايات صهيونيست ها و غارت منابع و ذخاير ملل اسلامي و کشتار مسلمانان در مناطق مختلف به وسيله استعمارگران ، به خصوص آمريکا و اسرائيل ، سکوت کنيد !

در پاره اي از روايات شيعه و سني ، جدل به معناي لا والله و بلي والله [١] و سبّ و ناسزا و مراء و خصومت ، و زبان زباني دو مؤمن با يکديگر و قسم راست و دروغ در حال احرام آمده ، به وعاظ السلاطين بايد گفت باز اين معاني چه ربطي به برائت از مشرکين ـ که کاري است عقلي و قرآني ـ دارد ؟ بي حيايي و بي شرمي تا کجا که انسان آنهم در لباس دين مفهومي را بر لغتي و آيه اي و روايتي تحميل کند و به خورد مردم بدهد ؟ !

[١] صافي ، ج اول ، ص١٧٦