اى فرزندان قيله [٢]! آيا درست است كه ميراث پدرم از من بگيرند و شما بنشينيد و ببينيد. سخنم را همه تان مى شنويد و از حالم آگاهيد و نيرو و توان و ابزار و آلات نبرد و اسلحه و زره و سپر در اختيار داريد. ندايم به گوش همه تان مى رسد اما پاسخ نمى گوييد و ناله ام را مى شنويد و طريق ياريم نمى پوييد. شما كه به رزم آورى معروف و به خير و صلاح موصوفيد. شما منتخبان و برگزيدگان هستيد با عرب به ستيزه برخاستيد، به رنج و تعب افتاديد. با امت ها جنگ كرديد و با پهلوانان مبارزه نموديد و پيوسته همراه ما بوديد و سر بر فرمان ما داشتيد. تا آسياى دين به گردش افتاد و شير در پستان مادر گيتى فزون گرديد و نعره هاى شرك

[١] آل عمران: ١٤٤

[٢] . منظور از فرزندان قيله، قبيله هاى «اوس» و «خزرج» هستند. نام مادر بزرگ آنها «قيله» دختر كاهل بن عذرة بن سعد بوده است. (نهاية: ٤ / ١٣٤) اما پژوهشگر معاصر دكتر سيد جعفر شهيدى در توضيح واژه «قيله» مى گويد: مردم يثرب «مدينه» از مهاجرانى هستند كه پس از ويرانى سدّ مأرِب و يا به علل ديگر در اين شهر (يثرب) سكونت كردند. در دوره دوم حكومت سبائيان بر جنوب، پادشاهان اين منطقه مشاوران سياسى داشتند كه از ميان اشراف انتخاب مى شدند و آنان را «قَيل» مى گفتند. بنابراين «قيله» مرادف اعيان و بزرگان و مانند اينها است. (زندگانى فاطمه زهرا: ١٣٤) (مترجم).