پيامبر خدا بر شخص امام پس از خود تنصيص كرده است كه هركدام از آنها براى خود بحث گسترده اى دارد و ما به مهمترين آن روايات اشاره مى كنيم، چون تفصيل درباره آنها ما را از هدف باز مى دارد:

١. حديث غدير

رسول گرامى(صلى الله عليه وآله) در سال دهم هجرت، پس از انجام مراسم حج در منطقه «جحفه» در سرزمينى به نام «غدير خم» از طرف خدا مأمور شد كه امام على(عليه السلام) را به خلافت نصب كند و اين نقطه جاى جدا شدن قافله هاى حج به سوى شرق و جنوب و مدينه بود، و لذا در يك اجتماع بزرگ، پس از آن كه از مردم بر اصول سه گانه: ( توحيد، رسالت خويش و معاد ) گواهى گرفت، فرمود:

«أيّها الناس من كنت مولاه فهذا علىٌّ مولاه. اللّهم وال من والاه و عاد من عاداه و انصر من نصره و اخذل من خذله».

«اى مردم! آن كس كه من اولى به نفس او هستم، على نيز نسبت به او چنين است، پروردگارا دوست بدار آن كس كه على را دوست بدارد و دشمن بدار كسى كه على را دشمن بدارد».[١]

[١] اسانيد روايت غدير بيش از آن است كه بتوان به آنها اشاره كرد.