سقيفه; زمينه ها، معيارها و پيامدها - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١١١

حديثى، به اجتهاد و اظهار نظر پرداخته اند و مصلحت انديشى را بر نص الهى مقدم داشتند.

از اين بيان نتيجه مى گيريم كه ناديده گرفتن بيعت غدير، يك مسأله شگفت آور نبود.

اوّلاً بسيارى از اعراب، كه از نظر قرآن، پايگاه ايمانى نداشتند، به دلايلى، با خلافت ابى بكر همسو شدند و ديگران را تهديد مى كردند.

و ثانياً بسيارى از مسلمانان به خاطر شرايط محيط سكوت را بر مخالفت برگزيدند و در اين مسأله بى تفاوت شدند، زيرا كار را تمام شده انگاشتند ولى گروهى اندك نيز مخالفت كردند و پيوسته ناصر و معين و يار و ياور امامت بودند.

گاهى گفته مى شود: على(عليه السلام) با آن شجاعت و شهامت، چرا از قدرت خود، استفاده نكرد؟

پاسخ آن را خود امام(عليه السلام) در نهج البلاغه مى فرمايد و آن اين كه:

«وقتى من ملاحظه كردم كه گروهى از مسلمانان دوران رسول خدا در منطقه اى دور از مدينه راه ارتداد را پيش گرفتند، در چنين شرايطى قيام من به ضرر اسلام و مسلمين بود و من در اين موقع از حق خود به ظاهر صرف نظر كردم تا اسلام پا بگيرد و در غير اين صورت، با نابودى اسلام روبرو