پس خداوند، ايمان را، پديد آورد تا شما را از شرك بزدايد، و نماز را، تا شما را از كبر و بزرگ بينى پاك نمايد. و زكات را، براى پاك كردن جان و افزايش روزيتان. روزه را، براى اخلاص درون، و حجّ را، براى تحكيم دين و عدالت را، براى تنظيم دل هايتان، و پيروى از ما را، براى نظام يافتن ملت اسلام و امامت ما را، براى حفظ وحدت و جهاد را، براى عزت اسلام و صبر را، براى دريافت پادش و امر به معروف را، براى مصالح عمومى اجتماع، و نيكى به پدر و مادر را، وسيله اى براى رفع خشم خويش و پيوند با نزديكان را، وسيله افزايش عمر و جمعيت و قصاص را، وسيله نگاهدارى خون ها و فرمان به نذر را، وسيله آمرزش و به اندازه دادن اجناس براى رفع احتكار و پرهيز از شراب خوارى براى دورى از پليدى ها و پرهيز از تهمت، براى محفوظ ماندن از لعنت پرودگار، و ترك دزدى، براى پاكدامن ماندن، و شرك را، حرام نمود تا اخلاص در يكتا پرستى پديد آيد.

«پس به شايستگى خدا ترس باشيد و جز مسلمان نميريد»[١].

در اوامر و نواهى فرمانبردار خدا باشيد كه «به راستى دانايان

[١] از آيه ١٠١ آل عمران