سقيفه; زمينه ها، معيارها و پيامدها - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٩٤

«عرب هاى باديه نشين گفتند ايمان آورده ايم، بگو شما ايمان نياورده ايد ولى بگوييد اسلام آورده ايم، اما هنوز ايمان وارد قلب شما نشده است».

و در آيه ديگر مى فرمايد:

(وَ مِنَ الأَعْرَابِ مَنْ يَتَّخِذُ مَا يُنْفِقُ مَغْرَمًا وَ يَتَرَبَّصُ بِكُمُ الدَّوَائِرَ عَلَيْهِمْ دَائِرَةُ السَّوْءِ وَ اللهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ)[١]

گروهى از اعراب باديه نشين چيزى را كه در راه خدا انفاق مى كنند، غرامت به شمار مى آورند و انتظار حوادث دردناكى براى شما دارند. حوادث دردناك براى خود آنها باشد، خداوند شنوا و داناست».

و در آيه سوم مى فرمايد:

(الأَعْرَابُ أَشَدُّ كُفْرًا وَ نِفَاقًا وَ أَجْدَرُ أَلاَّ يَعْلَمُوا حُدُودَ مَا أَنْزَلَ اللهُ عَلَى رَسُولِهِ وَ اللهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ)[٢]

«عرب هاى باديه نشين كفر و نفاقشان سخت تر است و سزاوارترند كه حدود و احكامى كه خدا بر پيامبرش فرستاد، را ندانند و خداوند دانا و حكيم است».

بنابراين، حكومت مصلحت ديد كه از وجود چنين اعرابى بر