سخت عصبانى و ناراحت كرد. سرانجام، باز عمر را با گروهى روانه خانه فاطمه(عليها السلام) كرد. و او در خانه فاطمه را زد. هنگامى كه دخت پيامبر(صلى الله عليه وآله) صداى مهاجمان را شنيد پشت در با صداى بلند ناله كرد و گفت: «پدرجان! اى پيامبر خدا! پس از درگذشت تو، چه گرفتارى هايى كه از دست زاده خطّاب و فرزندان ابى قحافه پيدا كرده ايم. امّا عمر و گروهى ديگر كه براى گرفتن بيعت از على و بنى هاشم اصرار مىورزيدند. به هر قيمتى بود، على را به وضع دلخراشى از خانه بيرون كشيدند و به مسجد آوردند و اصرار ورزيدند كه حتماً با ابوبكر بيعت كند. مقاومت سرسختانه على(عليه السلام)در برابر دستگاه خلافت، سبب شد كه على را به حال خود واگذارند.

در اين جا ما در برابر روشنفكرانى كه از انتخاب خليفه از طريق افكار عمومى ستايش مى كنند، مسائل ياد شده را سؤال مى كنيم:

١. آيا صحيح بود كه مأموران خليفه تصميم بگيرند به زور وارد خانه فاطمه شوند؟

٢. آيا صحيح بود كه اميرمؤمنان را با وضع زننده و دلخراش به مسجد ببرند تا از او بيعت بگيرند؟

٤. آيا صحيح بود كه دخت گرامى پيامبر(صلى الله عليه وآله) در اين حادثه به