به گفتن كلمه اخلاص باز شد در ميان گروهى كه سپيدرو و تهى شكم (از مال دگران يا از فرط روزه گرفتن) بودند. «همانانكه خداوند ناپاكى را از آنان زدود و پاكشان گردانيد» [١] «در حاليكه شماها بر لبه پرتگاه آتشين بوديد»[٢] پست و نيست بوديد. چونان جرعه آبى (قابل خوردن براى همگان) و هر كسى در شما طمع مىورزيد. آتش پاره اىبوديد كه به زودى به خموشى و سردى مى گراييد. لگد مال و به پا افتاده روندگان بوديد. از آب هاى بد بوى پلشت مى نوشيديد و از پوست چارپايان و برگ درختان غذا تهيه مى نموديد. خوار بوديد و بى مقدار هميشه هراسناك از هجوم اين و آن و درمانده از كار. پس از اين روزگار، حضرت كردگار شما را به وسيله پدرم محمّد نجات بخشيد. پس از آن بلاهايى كه از دست پهلوانان و گرگان عرب و سركشان ديگر كشيد. هرگاه آتش جنگ را بر مى افروختيد آن را خاموش مى نمود يا هرگاه شيطان، شاخ بر مى آورد يا اژدهاى مشركان گام مى گشود، او، برادرش على را در اندرون آن رهنمون مى ساخت و او تا پشت و صورت آنها را به خاك نمى ماليد و آتش آنها را به آب شمشير خويش خاموش نمى كرد باز نمى گشت. در

[١] احزاب: ٣٣

[٢] آل عمران: ١٠٣