ب: هنگامى كه على، فاطمه را تجهيز و تكفين نمود و او را در گور نهاد، غم و اندوهى گران بر او مستولى گرديد پس رسول خدا را مخاطب ساخت و گفت: به زودى دخترت برايت باز خواهد گفت كه از دست امتت چه كشيده. از او بازپرس و شرح حال را از او جستجو كن. حاليكه از مرگ تو ديرى نگذشته و نامت فراموش نگشته بود.[٢]

همه اين ها از اين پرده بر مى دارد كه او مظلوم و ستمديده و با حق غصب گرديده، از دنيا رفت.

ج: فاطمه زهرا وصيت نمود كه شب هنگام به خاكش سپارند. راز اين وصيت چيست؟

«بلاذرى» با ذكر سلسله سند مى گويد: على، در دل شب فاطمه

[١] وفاء الوفا: ٢ / ٤٤٤

[٢] نهج البلاغه: خطبه ٢٠٢