ولى خليفه دوم با هر دو مخالفت كرد، و پيوسته مردم را
به حج «اِفراد»، دعوت مى نمود و همچنين از متعة النساء به شدّت نهى مى كرد و حاضر بود كسانى كه از آن بهره بگيرند، را با
اجراى حدّ مجازات كند و براى تثبيت نظريه خود، بالاى منبر
چنين گفت:

«متعتان كانتا فى عصر رسول الله حلالاً و أنا أحرّمهما و أعاقبُ عليهما: متعةُ الحج و متعةُ النساء».[١]

«دو نوع بهره گيرى در زمان پيامبر(صلى الله عليه وآله) حلال بودند ولى من آنها را حرام مى كنم و هر كس آنها را انجام دهد، كيفر مى دهم، بهره گيرى در حج و بهره گيرى از زنان».

با اين حال ممنوعيت او در حج تمتع نتيجه نبخشيد و ياران رسول خدا(صلى الله عليه وآله) با او مخالفت كردند، اما درباره متعة النساء توفيق بيشترى يافت كه بعداً به يكى از مسائل جنجال برانگيز فقهى تبديل شد.

مخالفت هاى خلفا و بعد از آن، اموى ها با نصوص قرآن و سنت، بيش از آن است كه در اين برگ ها به آنها اشاره شود و مرحوم شرف الدين عاملى در كتاب«النص و الاجتهاد» به صد مورد، اشاره مى كند، كه در آنها خلفا در مقابل نص و دليل قرآنى و

[١] شرح تجريد قوشچى، ص ٤٨٤.