«محمد(صلى الله عليه وآله) فقط فرستاده خداست، و پيش از نيز فرستادگانى بوده اند، آيا اگر او بميرد يا كشته شود، اسلام را رها كرده به دوران جاهليت باز مى گرديد؟ و هر كس اسلام را رها كند و به عقب باز گردد، به خدا زيانى نمى رساند، و خداوند سپاسگزاران را پاداش خواهد داد».

اين حالت تسليم هميشگى كه مرحوم بشرى رئيس الازهر درباره ياران پيامبر(صلى الله عليه وآله)تصور كرده چندان با قرآن سازگار نيست و گواه اين مطلب بيش از آن است كه در اينجا بنگاريم، از باب نمونه:

٢. پيامبر در حال خواندن خطبه نماز جمعه بود، ناگهان صداى شيپور كاروان بازرگانى كه از شام وارد مدينه شده بود، به گوش حاضران در نماز جمعه رسيد، آنان پيامبر را در حالى كه خطبه مى خواند، رها كردند و به سوى كاروان شتافتند. تاريخ مى گويد: فقط ١٢نفر پاى سخنرانى پيامبر ماندند و همگى مسجد و نماز را رها كردند. و لذا قرآن مى فرمايد:

(وَ إِذَا رَأَوْا تِجَارَةً أَوْ لَهْوًا انْفَضُّوا إِلَيْهَا وَ تَرَكُوكَ
قَائِمًا قُلْ مَا عِنْدَ اللهِ خَيْرٌ مِنَ اللَّهْوِ وَ مِنَ التِّجَارَةِ

[١] آل عمران: ١٤٤.