آيات مشكله قرآن - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٦٥ - الف ـ رسوخ در علم، نشانه آگاهى از تأويل است

علمى نمى باشند.

در اين مورد قرآن در توصيف اين گروه لفظ « الراسخون في العلم» را به كار گرفته و بر آن تكيه كرده است.

اتخاذ چنين عنوانى ( استوارى در دانش) براى موضوع با آگاهى از تأويل مناسب است نه با نا آگاهى و فقط ايمان به صحت انتساب آيه متشابه به خدا.

اگر وظيفه اين گروه فقط اعتقاد به صحت آيات خدا باشد، در اين صورت، معرفى آنان به صورت « الراسخون في العلم» چندان زيبا نمى باشد.

همگى ديديم كه قرآن دانشمندان يهود را كه آگاهى كامل از تورات و نشانه هاى پيامبر خاتم داشتند « الراسخون في العلم» ناميد واين به خاطر اين است كه آنها از حقانيت دعوت پيامبر گرامى كاملاً آگاه بودند.

برخى به خاطر پيشداورى در معنى « متشابه» واين كه متشابه آن رشته حقائقى است كه درك آنها براى انسان ممكن نيست ناچار شده كه نظر دهد كه «الراسخون» از تأويل متشابه آگاهى ندارند.

در اين موقع در برابر اين سئوال قرار گرفته است كه هرگاه « راسخان » آگاهى از تأويل متشابه ندارند و تنها وظيفه آنان « ايمان» به صحت و استوارى آنها است، پس چرا به آنان « راسخان في العلم» گفته شده است، بلكه شايسته بود كه ايـن گروه را «راسخان در ايمان» بنامند آنگاه در صدد پاسخ بر آمده و مى گويد:

« عالم» از نظر قرآن عبارت از مؤمن حقيقى، و منظور از جاهل، كافر و گنهكار است و راسخون در علم كسانى است كه ايمان آنها ثابت و محكم باشد.

شكى نيست كه نجات و رستگارى از آن دانشمندان با ايمان و عاملان به فرائض الهى است و علم منهاى ايمان و عمل، نتيجه بخش نيست ولى ادعاء اين كه « علم» در قرآن به معنى « ايمان » است برخلاف آيات قرآنى است كه علم و ايمان را دو چيز متغاير دانسته ومى گويد:

( وَ قالَ الَّذِينَ اُوْتوُا الْعِلْمَ وَ الإيْمانَ) ( روم، آيه ٥٦) .