آيات مشكله قرآن - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٢٥

خيلاً عراباً» [١].

همان طور كه ملاحظه مى نمائيد: تقيُّد به سجع و عنايت به جمله هاى كوتاه و به كار بردن كلمات نامأنوس، مايه اغلاق و پيچيده گوئى شده است، درحالى كه نثر قرآن به شكل ديگر است و نثر آن به صورت يك بيان روشن، وعربى سراسر فصيح و بليغ است، ولى يك چنين كمال در آن مانع از آن نيست كه از نظر محتوا آنچنان ژرف باشد، كه درك عمق آن بدون استاد امكان پذير نباشد و به خاطر شرائطى كه بر آن حاكم است، استفاده كامل و درست از آن در گرو رعايت شرائط پيشين باشد.

امروز تمام كتابهاى مربوط به فيزيك و شيمى و يا رياضيات، به صورت صحيح و فصيح نوشته مى شود و با تصاويرى نيز همراه مى باشد، مع الوصف فهم و بهره بردارى از آنها نياز به استاد دارد.

امروز قوانين مربوط به دادگسترى به شكل فصيح و دور از غلط وتحريف و دور از گُنگ و پيچيده گوئى نگارش يافته است ولى هر فردى به خود اجازه نمى دهد كه بدون داشتن صلاحيت خاص از آن بهره گيرى كند.

قرآن مى گويد: من با زبان روشن سخن مى گويم، نه مانند افراد غير وارد به زبان عربى كه سخنان آنها مملوّ از غلط و تحريف است و نه مانند كاهنان،كه از جمله ها وكلمات نامأنوس كمك مى گيرند.

خلاصه اين آيه و امثال آن مانند:

( وَ لَقَدْ يَسَّرْناَ الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِر)

(سوره قمر، آيه ١٧)

« قرآن را آسان كرديم، آيا ياد آورنده اى هست»

در برابر دو گروه زير است:

١ ـ گروهى كه به خاطر عرب نبودن ملحون و مغلوط سخن مى گفتند.