آيات مشكله قرآن - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٣ - ١ ـ اشكالات چهارگانه بر تفسير مشهور

نبايد در برابر آن صف آرائى كنيم، و بگوييم: الفاظ آيه عام است، به چه دليل شما آن را، به ذوات محترمى مانند على و فاطمه و حسن و حسين (عليهم السلام) منحصر مى كنيد؟

ما در باره نياز مفسر به اخبار صحيح در بخش « روش صحيح تفسيير قرآن»[١] بيش از اين سخن گفته ايم، اكنون به خرده هاى نويسنده گوش فرا دهيد:

***

١ ـ اشكالات چهارگانه بر تفسير مشهور:

مؤلف تفسير، كوشيده است با اشكالات پنج گانه، تفسير معروف ميان علما را غـير صحـيح اعلام كـند ما در اين جا يكايك اشكالات اورا مطرح كرده و پاسخ مى گوئيم:

اشكال اول: « القربى» در آيه عام است و به معنى مطلق خويشاوندان است و هرگز نمى شود لفظ مطلق را معناى مقيد داد، و هرگاه منظور خويشاوندان خود پيامبر بود، لازم مى آمد كه مثلاً بگويد:« الا المودة فى قرباىَ» و يا لااقل براى خاص بودن آن، بايد قرينه در ما قبل و ما بعد آيات باشد، و هرگز يك چنين قرينه اى در آيات قبلى و بعدى نيست.

پاسخ :

اولاً : بايد توجه نمود كه لفظ « قربى» بروزن « زُلفى» مصدر است به معنى «خويشاوندى » است و هرگز « صفت مشبهه» به معنى « خويشاوند» نيست تا قرآن براى تفهم مقصود خود « فى قرباىَ » بگويد مؤلف تصور كرده است كه « قربى » صفت مشبهه است، به معنى « قريب » كه مرادف « خويشاوند» در زبان فارسى است در صورتى كه اين لفظ به معنى « قرابت » است نه « قريب» از اين جهت اين