آيات مشكله قرآن - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٣١ - مطلب يازدهم

است:«دأبُ اللّهِ فِيهِمْ كَدَأبِ اللّهِ فِي آلِ فِرْعَوْنَ» : سنت خدا در باره آنان مانند او درباره آل فرعون است.

هردومعنى در بدو نظر محتمل است يعنى هم تشبيه وضع زندگى هر دو گروه به يكديگر، و هم تشبيه سنت خدا در باره هر گروهى به سنت او در باره ديگران، ولى بايد ديد كه ظاهر آيه با كدام يك از اين دو معنا موافق تر و روشن تر است .

دقت در مضمون دو آيه، احتمال نخست را بيشتر تأييد مى كند زيرا:

اولا: قسمـت اعظـم مضامين هر دو آيه بيانگر وضع زندگى هردو گروه است (نه روش خدا در باره هر دو گروه) به گواه اين كه:

درباره كافران عصر رسالت مى فرمايد:

(اِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا) : آنان كه كافر شدند.

ودر باره كافران آل فرعون مى فرمايد:

( كَذَّبُوا بِ آياتِنا) : آنان كه آيات ما را تكذيب كردند.

باز در باره كافران عصر رسالت مى فرمايد:

( لَنْ تُغْنِيَ عَنْهُمْ اَمْوالُهُمْ وَ لا اَوْلادُهُمْ مِنَ اللّهِ).

اموال و اولاد آنان، آنها را از خدا بى نياز نخواهد ساخت.

در باره آل فرعون مى فرمايد:

(فَعَذَّبَهُمُ اللّهُ بِذُنوُبِهِمْ): «خدا آنان را با گناهان خود كيفر داد.

باز در باره كافران عصر رسالت مى فرمايد:

( وَ اُولئِكَ هُمْ وَقُودُ النّارِ): آنان فروزنده آتشند.

در باره آل فرعون مى فرمايد:

( وَ اللّهُ شَدِيْدُ الْعِقابِ) خداوند سخت كيفر است.

با توجـه به اين فرازهـا روشـن مى گردد كه هـدف هردو آيه بيان روش وبرخورد