ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١٨٢ - تفسير

سپس به پيغمبر خود مى‌گويد:

(وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ‌) (و اگر از ايشان بپرسى) اى محمد( مَنْ خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ‌) (چه كسى آفريد آسمانها و زمين را) و آنها را ايجاد كرد پس از آن كه معدوم بودند( لَيَقُولُنَّ اللَّهُ‌) (هر آينه گويند البته خداوند) آفريدگار آنهاست، زيرا كه بت پرستان با اينكه بتها را عبادت مى‌كنند ولى به خالقيت خداوند اقرار دارند، سپس خداوند بر كافران استدلال مى‌كند، آن چه را كه عبادت مى‌كنند از غير خداوند نمى‌توانند مالك برطرف كردن ضرر و بدى از ايشان باشند( قُلْ‌) (بگو) بر ايشان اى محمد( أَ فَرَأَيْتُمْ ما تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ إِنْ أَرادَنِيَ اللَّهُ بِضُرٍّ) (پس آيا ديديد آنچه را مى‌خوانيد به غير از خداوند، اگر اراده كند خدا بر من از ضررى) يعنى از مرض و فقر و بلاء و شدت.

(هَلْ هُنَّ كاشِفاتُ ضُرِّهِ‌) (آيا برطرف كننده هستند آنان ضرر او را) كه از من برطرف كنند( أَوْ أَرادَنِي بِرَحْمَةٍ) (يا اگر براى من اراده كند رحمتى را) از خير و سلامت‌( هَلْ هُنَّ مُمْسِكاتُ رَحْمَتِهِ‌) (آيا آنان نگهدارنده‌اند رحمت او را) يعنى آيا مى‌توانند جلوگيرى كنند از رحمتى كه خداوند بمن بكند، خلاصه منظور اين است، آن كه ناتوان از كشف ضرر و زيان و عاجز از رساندن خير و رحمت است از كسى كه به او تقرب مى‌جويد چگونه سزاوار عبادت است، آرى عبادت تنها سزاوار كسى است كه بر همه اينها توانا باشد و ناتوانى و عجز او را فرا نگيرد كه اين تنها خداوند متعال است.

(قُلْ‌) (بگو) اى محمد( حَسْبِيَ اللَّهُ عَلَيْهِ يَتَوَكَّلُ الْمُتَوَكِّلُونَ‌) (بس است مرا خداوند و بر او توكل مى‌كنند توكل كنندگان) و كسى كه بر غير او توكل كند بر غير كفايت كننده حال بندگان توكل كرده است.