ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١٨١ - تفسير

(وَ يُخَوِّفُونَكَ‌) (و مى‌ترسانند تو را) اى محمد!( بِالَّذِينَ مِنْ دُونِهِ‌) (به آنان كه غير او هستند) «قتاده، سدى، و ابن زيد» گويند: كفار آن حضرت را از بتها و اوثانى كه عبادت مى‌كردند مى‌ترساندند، زيرا كه مى‌گفتند: اى محمد ما مى‌ترسيم كه خدايان تو را هلاك كنند.

برخى گفته‌اند: «خالد» از طرف پيغمبر ٦ مأمور شد كه برود و بتها را بشكند، چون آمد، و بت پرستان به وى گفتند: اى خالد بپرهيز از خشم بتها كه خشم ايشان سخت است، ولى خالد ترتيب اثر نداده و با تبر آنها را خرد كرده و به زمين ريخت و گفت: كفران باد بر شما نه سبحان، سبحان بر آن كه شما را اهانت كند چه اين كه خدا را مى‌بينم كه شما را اهانت كرده است.

(وَ مَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ فَما لَهُ مِنْ هادٍ) (و آن كه او را خداوند گمراه كند پس براى او هدايت كننده‌اى نباشد) يعنى آن كه را خداوند از طريق بهشت به كفر و گناهانش گمراه كند، كسى نخواهد بود كه او را بسوى بهشت رهنمون باشد.

و نيز گفته شده كه مقصود از آيه مذكور چنين است: آن را كه خداوند وصف كرده كه گمراه است زمانى كه گمراه شود از راه حق پس براى او كسى نخواهد بود كه به عنوان هادى ناميده شود.

و يا اين كه: هر كه را خداوند از بهره‌هاى هدايت محروم كند براى او كسى بهره‌اى نخواهد رساند.

(وَ مَنْ يَهْدِ اللَّهُ فَما لَهُ مِنْ مُضِلٍ‌) (و آن را كه خدا هدايت كند پس براى او گمراه كننده‌اى نباشد) يعنى هر كه را خداوند به راه بهشت هدايت كند، هيچ كس نمى‌تواند او را از آن باز دارد.

(أَ لَيْسَ اللَّهُ بِعَزِيزٍ) (آيا نيست خداوند عزيز) يعنى تواناى قاهرى كه كسى بر او غلبه نكند.

(ذِي انْتِقامٍ‌) (صاحب انتقام) از دشمنانش كه نعمتهاى او را منكر ميشوند.