ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١١٢ - تفسير

و نيز گفته شده: بيمارى «ايّوب» شدت پيدا كرد تا به اندازه كه مردم از او دورى كردند، و شيطان به مردم وسوسه كرد كه از «ايّوب» به خاطر مرضش دورى كنند و از ميان خود بيرون نمايند و زن او را نگذارند كه ميان ايشان وارد شود، «ايوب» از اين حال بسيار رنجيده و متألم گشت و ترديد نداشت كه اين بيمارى از جانب و امر خداوند مى‌باشد. «قتاده» گويد: اين بيمارى هفت سال ادامه پيدا كرد، و نيز اين مطلب از امام صادق (ع) نقل شده است.

اهل تحقيق گويند: بيمارى حضرت ايوب طورى نبود كه مردم از او دورى و تنفّر كنند، زيرا چنين حالى زيبنده پيامبران نمى‌باشد، ولى بيمارى و فقر و از ميان رفتن اهل براى امتحان مى‌باشد.

سپس خداوند به جواب از درخواست ايوب مى‌فرمايد:

(ارْكُضْ بِرِجْلِكَ‌) (بزن به پايت) يعنى خاك زمين را با پايت كنار بزن.

(هذا مُغْتَسَلٌ بارِدٌ وَ شَرابٌ‌) (اين چشمه‌اى است سرد و آشاميدنى) در كلام چيزى محذوف است كه اين جمله باشد (پس پاى خود را بر زمين زد و چشمه‌اى جوشيد) برخى گفته‌اند: دو چشمه جوشيد كه از يكى شستشو كرده و شفا پيدا كرد و از ديگرى نوشيد. (مغتسل) جاى شستشو را گويند و يا نام آبى مى‌باشد كه در آن غسل مى‌كنند.

(وَ وَهَبْنا لَهُ أَهْلَهُ وَ مِثْلَهُمْ مَعَهُمْ‌) (و بخشيديم براى او كسانش را و مانند ايشان با آنان) اين آيه در سوره انبياء تفسير شده است.

و نيز از حضرت صادق ٧ نقل شده كه فرمود:

خداوند اهل و خانواده ايوب را چه آنان كه پيش از بلا مرده بودند و چه آنان كه پس از بلاء هلاك شدند زنده گردانيد.

(رَحْمَةً مِنَّا) (رحمتى از ما) يعنى اين از رحمت ما بود كه نسبت به ايوب انجام داديم.

(وَ ذِكْرى‌ لِأُولِي الْأَلْبابِ‌) (و پندى براى صاحبان خرد) تا عقلا پند گيرند و