ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٦٢ - تفسير

خداوند مؤمنان را به خود نسبت داده و آنان را به عنوان لشكريان خود ستوده است تا به آنان تشريف قائل شده و يادشان را بلند بدارد چه اين كه آنان به يارى دين خدا برخاستند.

و برخى گفته‌اند معنى چنين است: رسولان ما يارى شدگانند زيرا كه آنان لشكريان ما بوده و لشكريان ما پيروزمندان هستند كه به كافران گاهى با حجت و برهان غلبه مى‌كنند و گاهى با نيرو و قدرت پيروز مى‌شوند. سپس خداوند به پيامبر خود مى‌فرمايد:

(فَتَوَلَّ عَنْهُمْ‌) (پس روى بگردان از ايشان) يعنى از اين كافران اعراض كن‌( حَتَّى حِينٍ‌) (تا هنگامى) يعنى تا وقتى كه تو را امر به قتال آنها كنم در روز بدر و اين قول «مجاهد و سدى» است.

و گفته شده است: تا روز مرگ. و اين سخن «ابن عباس و قتاده» است. و نيز گفته‌اند: تا روز قيامت. و باز گفته شده: تا انقضاى مدت مهلت.

(وَ أَبْصِرْهُمْ فَسَوْفَ يُبْصِرُونَ‌) (و بنگر به ايشان به زودى مى‌نگرند) يعنى نظر كن و بنگر چگونه امر خدا را ضايع و تباه كردند و بزودى خواهند ديد عذاب را. و اين سخن «ابن زيد» است.

نظر ديگر اين است كه: بنگر به ايشان زمانى كه عذاب بر آنان نازل شود پس بزودى خواهند ديد.

و باز گفته شده: حال آنان را با قلب خود بنگر، پس بزودى حال خود را عينا در روز قيامت خواهند ديد. و در اين سخن اخبار به غيب است، چه اين كه خداوند پيامبر خود را به پيروزى و نصرت وعده داده است پس خبر با مخبر موافق مى‌باشد گويا كه كافران گفتند عذاب خدا كى خواهد بود، پس خداوند اين آيه را نازل كرد:

(أَ فَبِعَذابِنا يَسْتَعْجِلُونَ‌) (پس آيا به عذاب ما شتاب مى‌كنيد) يعنى به‌