در يكى دو دهه قبل از انقلاب، گروه‌هايى در جامعه بودند كه به نام «گروه‌هاى التقاطى» موسوم گشتند. يكى از اين گروه‌ها، منافقينِ «گروه فرقان» بودند كه در سال ١٣٥٨ افرادى هم‌چون علامه شهيد استاد مطهرى را به شهادت رساندند. اين عده تفسير قرآن مى‌گفتند و در مسايل دينى و مذهبى، خودشان را مسلمان دو آتشه معرفى مى‌كردند و حتى برخى از آنان در لباس روحانيت بودند! يكى از شيوه‌هاى گروه فرقان اين بود كه خود را «مبارز» و «مجاهد» مى‌دانستند و مى‌گفتند: قرائتى كه متدينان تا به حال از دين داشته‌اند درست نيست. آنان مدعى بودند كه آيات قرآن داراى معناى ديگرى است كه آن معنا را بايد در «ظرف مبارزه» فهميد! جوانان ما در آن زمان نبودند، ولى مى‌توانند تحقيق كنند و اين مسايل را از افراد مسن‌ترى كه با اين مسايل آشنايى دارند سؤال كنند. آنان معتقد بودند هيچ گاه نمى‌توان معناى آيات قرآن را در مدرسه و كلاس درس آموخت، بلكه تنها يك راه دارد و آن «ميدان مبارزه» است! از اين رو، آيات قرآن را به اصطلاح خودشان بر اساس دركى كه از ميدان مبارزه داشتند به دل‌خواه خويش معنا و تفسير مى‌كردند. يكى از اين افراد كه لباس روحانى به تن داشت، و البته بعد از انقلاب به جرم «ارتداد» اعدام شد، كتابى به نام «توحيد» نوشت. او در اين كتاب، در باره شعار اسلام، يعنى لا اله الا اللّه، اظهار داشت: تا به حال مسلمانان خيال مى‌كردند كه اللّه يك موجود واقعى و عينى است كه بايد او را پرستش و اطاعت كرد، در صورتى كه «اللّه» يعنى «ايده‌آل اخلاقى!» برخى جوانان ما وقتى كه اين كتاب را خواندند، منظور او را از ايده‌آل اخلاقى درك نكردند، آنان گفتند: شايد اين هم معناى ديگرى براى اللّه است! عده‌اى از روى حسن ظن، مخصوصاً از آن جهت كه نويسنده كتاب، لباس روحانيت به تن داشت، گفتند: شايد منظور از ايده‌آل اخلاقى اين است كه خدا همه صفات اخلاقى خوب را دارد. چيز ديگرى از اين واژه به ذهن افراد نمى‌رسيد؛ ولى با توجه به قراين ديگرى كه در همين كتاب وجود داشت، نويسنده كتاب اصلا به وجود خدا اعتقاد نداشت. او معتقد بود كه انسان بايد يك ايده‌آل اخلاقى و موجودى را كه همه خوبى‌ها را دارا است در ذهن خويش تصور نمايد و به سمت او حركت كند! لا اله الا اللّه بر طبق اين قرائت جديد با ماترياليسم فلسفى سازگار بود! نويسنده كتاب حتى تصريح كرده بود كه شعار لا اله الا اللّه با ماترياليسم فلسفى منافاتى ندارد! ماترياليسم