١١٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : بر روزه دار ، قلم [ثبت گناهان] جارى نمى شود [١] تا آن كه افطار كند ، [البتّه] تا وقتى كه آنچه روزه را باطل مى كند ، انجام نداده باشد .

١١٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند مى فرمايد : «... روزه دار ، دو خوش حالى دارد : يكى خوش حالى او ، هنگامى كه افطار مى كند ؛ و ديگرى خوش حالى او هنگامى كه با پروردگارش ديدار مى نمايد» .

١٢٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : روزه دار ، دو خوش حالى دارد : خوش حالى او به هنگام افطارش ، و خوش حالى او در روز قيامت ، [آن گاه] كه منادى ندا مى دهد : «كجايند صاحبان جگرهاى سوخته و تشنه؟ به عزّتم سوگند ، امروز سيرابشان مى كنم» .

١٢١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : سوگند به آن كه جانم در دست اوست ، بوى ناخوش دهان روزه دار نزد خداى متعال ، خوش بوتر از بوى مُشك است .

١٢٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : شما را به روزه دارى فرمان مى دهم . مَثَل روزه ، مَثَل مردى است كه در ميان گروهى است و با خود ، كيسه اى مُشك دارد . همه خرسندند كه [يا خود ،] مشك دارند و يا بوى خوش مُشك ، آنان را خرسند مى كند . بوى روزه دار ، نزد خدا از بوى مُشك ، خوش بوتر است .

[١] بى ترديد ، اين حديث و امثال آن ، مجوّز ارتكاب گناه نيستند و مقصود ، آن است كه روزه ، مانع از انجام دادن گناهان مى گردد و در نتيجه گناهى در پرونده روزه دار ، ثبت نمى شود .