بايد بر مصيبت زده ترحّم كرد، او را دستگيرى و يارى نمود، در غمش شريك شد و دردى را از دلش بيرون برد. فطرت انسانى اقتضا مى كند كه انسان از ديدن رنج ديگران رنجيده شود؛ ولى براى حسود، رنج ديگران، گنج است. [١] او از آزار رساندن به مصيبت زدگان و شماتت آنها دست بردار نيست. پس، اين صفت نيز دليلى ديگر بر حقارت حسود است و حكايت از درماندگى او مى كند.

٤. خيانت

خيانت، اسم مصدر از مادّه « خَوَن » است و در لغت، به معناى آن است كه شخص در آنچه او را در نگهدارى از آن، امين دانسته اند، خيانت ورزد. [٢] البتّه معناى اين اصطلاح در قرآن و فقه، كمى تعميم يافته و شامل مطلق تعدّيات انسان از حد و مرز شرعى، تجاوز به حقوق ديگران و عدم رعايت حقّ حقيقى (تكوينى) و اعتبارى پروردگار يا انسان است. [٣] در حديثى، امام صادق عليه السلام مى فرمايد كه يكى از نشانه هاى حسود، اين است كه خيانت مى كند. [٤] اين صفت، از رذايل و خوى هاى پليد است كه دين اسلام، پيروان خود را سخت از آن بر حذر داشته است. خداوند در سوره انفال مى فرمايد: «إِنَّ اللَّهَ لاَ يُحِبُّ الْخَآئِنِينَ. [٥] خداوند، خيانتكاران را دوست ندارد» . امام صادق عليه السلام مى فرمايد :

[١] همان جا .[٢] معجم الفروق اللغويّة .[٣] دائرة المعارف تشيّع، ج ٧، ص ٣٥٦.[٤] امام صادق عليه السلام مى فرمايد : « قالَ لُقْمانُ لاِبْنِهِ : ... لِلْحاسِدِ ثَلاثُ عَلاماتٍ يَخُونُ... ؛ لقمان به پسرش گفت : ... براى حسود ، سه نشانه است : خيانت مى كند ، ... » (الخصال، ج ١، ص ١٢١، ح ١١٣) .[٥] انفال، آيه ٥٨ .