اصول اعتقادات اهل سنت - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣٢

دادن مريض را به برخى از انبيا نسبت داده است (در اين باره در شرك عبادى بطور مفصل بحث خواهد شد). بنابراين اسبابى كه واسطه نفع و ضرر و رزق و روزى هستند درصورتى كه بطور مستقل مورد توجه قرار گيرند شرك است و در غير اين صورت هيچگونه منافاتى با توحيد ربوبى ندارد. «١» اصول اعتقادات اهل سنت ٣٦ شرك در عبادت ..... ص : ٣٢ شرك در عبادت‌ مقصود اين است كه غير خدا بعنوان معبود مورد پرستش و خضوع قرار گيرد؛ چنان كه بت پرستان در برابر چوب و سنگ سجده مى‌كردند. «٢» از ديدگاه اسلام، هيچ موجودى جز خداوند شايسته پرستش نيست (چنانكه در توحيد عبادى بيان شد). انديشه توحيدى و مبارزه با انواع شرك از نخستين مراحل بعثت پيغمبر (ص) شروع شد و سپس توسط صحابه بزرگوار آن حضرت در جامعه اسلامى گسترش پيدا كرد و پس از آن توسط علما و محدثين ادامه يافت و انديشه هاى توحيدى مورد اتفاق امت اسلامى بوده است. مسلمانان ضمن انجام وظايف خويش نسبت به شعائر مذهبى و حفظ آثار گذشتگان، و تعظيم و تكريم آنان تلاش و كوشش داشتند و تمامى اين امور را در راستاى انديشه توحيدى مى‌دانستند تا اينكه ابن‌تيميّه در قرن ششم پيدا شد و با جسارت خاصى، در بسيارى از مسائل اصول و فروع دين با جمهور علما به مخالفت برخاست و بدين صورت در بين امت اسلامى زمينه هاى دو گانگى و اختلاف را به وجود آورد. بسيارى از اعمال و شعائر مذهبى مردم از قبيل توسل، استمداد از ارواح انبيا، تعظيم غير خدا، زيارت اهل قبور و شفاعت را از مصاديق شرك درعبادت دانست در مقدمه شرح عقيده اصفهانيه آمده است: ابن تيميه در برخى از عقايد، احكام، آيات مربوط به صفات خدا و احاديث وارده ذيل آن آيات، توسل و وسيله قرار دادن براى رسيدن به قرب خدا، رفتن براى زيارت قبور، سوگند