دولت انگلستان در نوشته‌هاى خود، هفده كشور را تحت نام خاورميانه گنجانده است. ايران، عراق، عربستان سعودى، مصر، اسرائيل، لبنان، اردن، ليبى، شيخ‌نشينهاى خليج فارس، يمن، اتيوپى، سومالى، سودان، مالت و قبرس. «١» به هر حال، برخى از محققان، كشورهاى خاورميانه را از نظر سياسى و فرهنگى به دو قسمت جداگانه تقسيم كرده‌اند:
اّلف- كمربند شمالى: شامل كشورهايى است كه با شوروى (سابق) مرز مشترك دارد و از نژاد عرب نيستند مانند ايران، تركيه و افغانستان.
ب- سرزمينهاى عرب نشين:
شامل منطقه هلال خصيب و كشورهاى حوزه خليج فارس، مثل اردن، فلسطين، لبنان، سوريه، عربستان، عراق، كويت، بحرين قطر، امارات متحده عربى، عمان و يمن. «٢» ج- كشورهاى خاورميانه و نظام جهانى‌ كشورهاى خاورميانه به جهان سوم تعلق دارد. اين كشورها هنوز مراحل اوليه صنعتى شدن را طى مى‌كند و بشدّت وابسته به صادرات مواد خام و واردات مواد غذايى، كالاهاى مصرفى، تجهيزات و تكنولوژى مى‌باشد. بطور تقريبى در همه اين كشورها نابرابريهاى داخلى و اجتماعى مشاهده مى‌شود و فقط ايران اسلامى در حال استثنا شدن از اين قاعده شوم است. صادر كنندگان پر در آمد نفت در شمار غنى ترين كشورهاى جهان محسوب مى‌شوند؛ امّا متأسفانه على رغم اين ثروت سرشار خدادادى، از رشد و توسعه اقتصادى برخوردار نبوده، از نظر سياسى وابسته به قدرتهاى بزرگ جهانى هستند. «٣» د- بافت جمعيت در كشورهاى خاورميانه‌ خاورميانه از نظر بافت جمعيتى، داراى ويژگيهاى خاصى است، بگونه‌اى كه در اين‌