هادى به قساوت قلب و شجاعت، معروف بود و او را «اطبق» مى‌گفتند. وى در ايّام خلافتش قصد داشت، رشيد را از ولايت عهدى خود خلع كند و جعفر، پسر خود را به ولايت عهدى برگزيند كه مرگ او در رسيد. وى در سال ١٧٠ در بغداد درگذشت.

حسين بن على حسنى در زمان او در «فخ» خروج كرد و در روز ترويه شهيد شد.

(ر. ك: تتمّة المنتهى).

١٥٥- معتضد

احمد بن طلحة بن متوكّل، ملقّب به معتضد، پس از عموى خود معتمد، در سال ٢٧٩ بر تخت سلطنت نشست. وى، مردى بخيل، كم‌رحم و خونريز بود و از براى عذاب مردم شكنجه‌گاه بنا نهاده بود. معتضد در سال ٢٨٩ مسموم شد و مرد. مدّت حكومتش نه سال و نه ماه و دو روز طول كشيد. معتضد را سفّاح ثانى مى‌گفتند.

(ر. ك: تتمّة المنتهى).

١٥٦- حرّه‌

حرّه، جمع آن حرّات، در جغرافياى جزيرة العرب، نام هريك از مناطق وسيعى كه پوشيده از سنگ و ريگ و گدازه‌هاى آتش‌فشانى است كه فوران كرده و منجمد شده است. اين‌گونه مناطق مخصوصا در شمال حوران وجود دارد، و از آنجا تا مدينه ممتد است. حرّه واقم به مناسبت قتل‌عام يزيد بن معاويه در سال ٦٣ هجرى از مردم مدينه، معروف است.

مردم مدينه در سال ٦٢ هجرى عثمان بن محمّد بن ابى سفيان، عامل يزيد را با مروان و