پس علت اینکه پیغمبر اکرم گاهی جمله‌ای را که به طور تفصیل به او داشت وحی می‌شد می‌گفت و هنوز قسمتی به طور تفصیل گفته نشده بود او می‌گفت، این بود که قرآن به نحو اجمالی در روح و حافظه او قبلاً وجود داشت و نزول کرده بود. فرمود : لاتُحَرِّک بِهِ لِسانَک لِتَعْجَلَ بِهِ این ادب را رعایت کن، زبانت تکان نخورَد، زبانت را به حرکت میاور که در گرفتن وحی یا در به زبان آوردن آنچه وحی نشده (به تعبیر ایشان) شتاب کرده باشی. همه این کارها را تو می‌کنی به دلیل آن نگرانی‌ای که داری که مبادا چیزی از وحی الهی فوت بشود. آن به عهده ماست: اِنَّ عَلَینا جَمْعَهُ وَ قُرْ انَهُ گرد آوردن همه این وحیهای متفرّق و متشتّت با خود ماست و قرائت کردن همه اینها بر عهده ماست نه اینکه تو بخواهی قبلاً تلفظ کنی. بیان و توضیح و تفسیر اینها هم با ماست. تو فقط گیرنده باش. فَاِذا قَرَأْناهُ فَاتَّبِعْ قُرْ انَهُ بگذار ما اول بر تو قرائت کنیم، تو بعد از قرائت ما قرائت کن. ثُمَّ اِنَّ عَلَینا بَیانَهُ توضیح و تفسیر اینها هم با ماست که برای تو حقایقش را توضیح بدهیم که بعد تو برای مردم بگویی. اینها جمله‌هایی بود که در وسط اینکه وحی داشت نازل می‌شد و پیغمبر اکرم به آن شکل عجله می‌فرمود و شتاب می‌کرد، این دستور برای پیغمبر رسید که شتاب مکن. بعد دنباله همان مطلب اول راجع به قیامت ذکر می‌شود: کلّا بَلْ تُحِبّونَ الْعاجِلَةَ. وَ تَذَرونَ الاْخِرَةَ.

تا اینجا دو مطلب مطرح بود: یکی اینکه اَیحْسَبُ الاِْنْسانُ اَلَّنْ نَجْمَعَ عِظامَهُ [١] واقعاً انسان خیال می‌کند که ما او را زنده نخواهیم کرد، استخوانهای متلاشی شده او را گرد نخواهیم آورد؟ بعد فرمود: چرا، قادر هستیم. آنگاه فرمود: اینها همه بهانه‌گیری است، انسان دلش نمی‌خواهد

[١] .قيامة / ٣.