رساله علامه بزرگوار محمد دهدار در قضا و قدر - دهدار، محمد بن محمد - الصفحة ٣٢

و مطابق جوامع روايى تصحيح كرده ايم .

درباب قضا و قدر و مشيئت بحار [١] از فقه الرضا به اين صورت آمده است :

سئل اميرالمؤمنين صلوات الله عليه عن القدر ؟ قال : فقيل له انبئنا عن القدر يا اميرالمؤمنين قال سرالله فلا تفتشوه . فقيل له الثانى : انبئنا عن القدر يا اميرالمؤمنين .

قال : بحر عميق فلا تلحقوه ( فلا تلجوه خ ل ) .

فقيل له انبئنا عن القدر فقال : ما يفتح الله للناس من رحمة فلا ممسك لها و ما يمسك فلا مرسل لها , الحديث .

مطلبى كه در اينجا سزاوار ذكر است , اين است كه در اول امام عليه السلام سائل را از ورود در مطلب قدر منع فرمود و پس از ابرام و اصرار سائل در مقام جواب وى برآمد , و از اين قبيل در موارد ديگر نيز مى بينيم كه سائل از مسئله اى مهم مى پرسد و معصوم عليه السلام در جوابش خوددارى مى كند و يا او را از ورود در آن مسئله منع مى فرمايد و يا جوابى اجمالى بيان مى دارد و يا پس از سكوت به عنوان تحريص سائل و يا تكميل استعدادش و يا پس از الحاح سائل همان مهم را به بيانى مبين مى سازد , از آن جمله است سؤال جناب كميل قدس سره از حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام درباره حقيقت كه در ابتدا آقا به او فرمود : مالك و الحقيقه , و پس از آن كه كميل عرض كرد اولست صاحب سرك , او مثلك يخيب سائلا , امام در جوابش