بدبختى و خوشبختى ملت‌ها بسته به امورى است که یکى از مهمات آن، صلاحیت داشتن هیات حاکمه است. اگر چنانچه هیات حاکمه، کسانى که مقدرات یک کشور در دست آنهاست، اینها فاسد باشند، مملکت را به فساد مى‌کشند، همه بعدهاى مملکت را رو به نیستى و فساد مى‌برند. شما ملاحظه مى‌فرمائید که در این پنجاه سالى که ما بودیم و دیدیم که آن که در راس واقع شده بوده است ولو به قید حق، فاسد بوده است و دنبال او مجالسى که در ایران بوده است اکثراً افراد غیر صالح در آن بودند. در اوایل امر، خوب، عده‌اى هم صالح بودند لکن در اقلیت بودند. دنبال او دولت‌ها (که باید مقدرات کشور را دست بگیرند) غیر صالح بودند. و دنبال آن آنهائى که در راس ادارات بودند و مقدرات یک اداره را در دست داشتند آنها هم اکثراً غیر صالح بودند. از این غیر صالح‌ها نمى‌شود یک مملکت صالح و یک کشور صحیح ایجاد کرد. ما دیدیم که در همین دوران آخر پانزده سال نهضت اشخاصى سرکار بودند، پانزده سال در کارهاى حساس که یکى از آن نخست وزیرى بود و یکى سازمان امنیت، بعد از پانزده سال که اینها هر کارى خواستند کردند، حالا آمدند و این رئیس سازمان امنیت را گرفتند به اینکه این در این پانزده سال کارهاى خلاف کرده، نخست وزیر این پانزده سال را هم گرفتند که اینها چپاول کردند و کارهاى خلاف کردند. خود آقاى شاه هم بعد از این زمان آمده است اعتراف مى‌کند که من کار خلاف کردم. خود اینها دارند اعتراف مى‌کنند، خود او آمده است و مى‌گوید که من اشتباهاتى کردم، خطاهایى کردم. خود اینها رئیس سازمان امن را که پانزده سال به این مردم تعدى کرده است حالا به اعتبار اینکه اختلاس کرده است و خلاف کرده است گرفتند. خود اینها نخست وزیرى که پانزده سال تقریباً در این مملکت حکومت کرده است حالا گرفتند و مى‌گویند چه. اگر مهلت دست اینها باشد بعد از پانزده سال دیگر هم اینهائى که حالا سرکار هستند مى‌آیند مى‌گیرند آنها را.

صلاحیت یک هیات حاکمه و یک اشخاصى که کارهاى حساس در دستشان هست این موجب یک صلاحیتى در عموم مى‌شود و اگر هیات حاکمه و همین طور آنهائى که مقدرات مملکت دستشان است، آنهائى که ارتش را اداره مى‌کنند و از روساى ارتش هستند، اگر اینها مردم صلاحیتدارى بودند